این بار بالاخره چن وقتی هست لپ تاپو خریدم و این بار دارم با لپ تاپ اینجا می نویسم ولی حس حرف زدن نیست. این روزا اکثراً درگیر قراردادام، روزای خیلی سختیو پشت سر گذاشتم و تقریباً اگر چشم نزنم خودمو کارم کمی سبک تر شده تا فردا دوباره برم دفت

یه مدت زیادیه، فکر کنم دو سه سالی میشه حس و حال هیچ کار و حرکت جدیدی رو ندارم؛ کمترینش این که نه حس سریال دیدن دارم مث سایق نه کتاب خوندن و نه فکر و کار جدیدی. این بی حس و حالی خیلی حس بدیه، این که می خوای یه کاریو انجام بدی ولی هیچ وقت

واقعاً اشکم داشت در می اومد وقتی عکسا و فیلمای مردم زلزله زده کرمانشاه رو می دیدم به این روز افتادن و این که مردم کل ایران به چه شکلی دارن کمک می کنن... بدبختی بیشتر نحوه کمک کردنا و خبرا و حاشیه هایی هستن که آدم به گوشش می رسه، فقط بای